Dziesiątki, nie, setki światełek.  Czuję się, jakbym patrzyła na nie z góry.  A przecież staję na płaskim, a przede mną też płasko. Plac zda się ciągnąć w nieskończoność.  Niebo jest ciemne i okrągłe.

Na placu stoiska ze zbitych desek. Na każdym jedzenie i latarenki na olej. Powietrze zasnuwa dym. Pachnie olejem i smażeniną  z nutą czegoś słodkiego. Pomarańczy? Na obrzeżach młodzi chłopcy wyciskają pomarańcze. Jak na akord. Jedna, druga. Do szklanek wpada sok i miąsz.

- Oh, przepraszam! Znowu ktoś na kogoś wpadł. Na dwa kroki od stołu nic nie widać. Bo dym, bo latarenki oświetlają tylko jedzenie. Tu sałaty na zimno. Tam szaszłyki, plastry baraniny, kus-kus i znowu pomidory….

Siadam na ławie. Wąska deska się ugina. Obok mnie dwie Amerykanki. Slimaki zamawia się w kubkach. Wybieram kubek średni. Skorupka – nadziać na wykałaczkę, wyciągnąć. Trochę twardawe. Smak przydymiony. – Jaki to rodzaj ślimaków? – zwracam się do… właściciela? Kelnera? – Tu veux un autre? – pyta. – Manger, tres bon, pas cher.

Odwracam się do Amerykanek: - Do you like it? Gulgoczą coś i odchodzą, jakby wystraszone.

Oj, nie pogadam ja tu sobie